Reviews-TGG

18 september 2017

A LIVING SICKNESS/ THE TUMBLIN’ GO GO’S
The Tumblin’ Go Go’s, TGG08

CD Tumblin' Go Go's

Je hebt zo van die bands die onverstoord, onverdroten en eigengereid hun eigen ding blijven doen en gelijk hebben ze: niet plooien naar de eisen van de markt maar gewoon doen wat je wil doen, en als de mensen volgen creëer je je eigen publiek. Of niet natuurlijk, en dan kan je er beter mee kappen. The Tumblin’ Go Go’s uit Roden (Drenthe) zijn zo’n band die sinds 2003 helemaal op zichzelf doorwerken en dat ze bestaansrecht hebben bewijst het simpele feit dat dit reeds hun achtste CD is: het trio timmert niet zozeer aan de weg maar baant zich binnen het hardere werk gewoon hun eigen rock ‘n’ roll snelweg. Op A Living Sickness is het niet anders: krachtige bolbliksems van eigen composities die zich situeren in het spanningsveld tussen psychobilly en neo. De CD bevat met drie op de elf nummers veel instrumentals (Mercenary, Shitkickers, de als Mexicaanse western vermomde surf Stabwounds) en opvallend veel uptempo slide gitaar die een beetje een Vietnam sfeertje creëert, soms klinkt als een steel en een wat psychedelisch (Ravens Took My Bones To Hell) roots effect geeft. A Living Sickness baadt in een heel low-fi geluid met veel wah wah en vervreemdende effecten op vooral de gitaar alvorens te eindigen met Bier Und Jägermeister, een in het Duits gezongen meebruller gebaseerd op het Mexicaanse volksdeuntje Cielito Lindo. The Tumblin’ Go Go’s bewegen zich in een nachtmerrie-achtig landschap zonder rechte hoeken, het rock ‘n’ roll equivalent van een lsd trip, want in het Tumbin’ Go Go’s universum is niets wat het lijkt. Voor 10 euro + porto sturen ze deze ziekte gezellig naar je thuis, info: www.tumblingogos.nl (Frantic Franky)

 

19 september 2013

TURMOIL/ THE TUMBLIN’ GO GO’S
Tumblin’ Records, TGG07CD

turmoilStaat er eigenlijk ooit iemand bij stil hoeveel goeie bands er in Nederland zijn, of zijn wij de enigen die dat doen? Neem The Tumblin’ Go Go’s, trio uit Ronde (Drenthe) dat al járen ongestoord en vooral ongegeneerd hun eigen ding doet, niet omdat ze er rijk of beroemd mee zullen worden, maar uit liefde voor de muziek en voor de fans. Dead Winter Days uit 2010 was heel rootsy geïnspireerd, opvolger Paralysed vermengde in 2012 die americana invloed met de typische TGG sound, en met dit nieuwe en inmiddels zevende album zitten ze weer helemaal op het vertrouwde rechte spoor, al zouden TGG niet TGG zijn als ze niet enkele verrassingen in hun petto hadden. De CD opent met een dreigende instrumental op slidegitaar, uptempo en net geen psychobilly ritme. Bleed With Me en Lost In Corpus Cristi zijn pittige neo, zijnde melodieuze rock met geprononceerde slap en drums. All Gave Some Some Gave All koppelt een poppy refrein aan een springerig ska ritme en die ska echoot door in titeltrack Turmoil. In zijn totaliteit is de CD misschien een tikkeltje rustiger dan we van hen gewend zijn, maar er zitten absoluut een paar geslaagde uptempos tussen als Popeye The Psychoman (géén cover van Popeye The Sailorman) en Dead Love Doll, al kunnen ze het niet laten in Nailbomb City (met surfgitaar) een vreemd effectje op de zang te zetten. Yep, Tumblin’ Go Go’s voegen niet alleen opnieuw een leuk maar ook een mooi halfuurtje toe aan hun discografie, want dit is ook uit op oranjekleurig vinyl. Voor 10 euro + porto sturen ze’m naar je thuis, en zelfs die oranje LP kost slechts 10 euro + porto!
Info: www.tumblingogos.nl (Frantic Franky)

 

6 juli 2012

PARALYZED/ THE TUMBLIN’ GO GO’S
Tumblin’ Records, TGG06

ParalyzedHet minste wat je over dit trio uit Roden (Drenthe) kan zeggen is dat ze productief én volhardend zijn: volgend jaar bestaan ze 10 jaar en dit is hun zesde volwaardige album. Wat je evenzeer kan zeggen is dat ze in die 10 jaar van de rockabilly klassiekers geëvolueerd zijn naar “powerbilly from the north” vermengd met hun eigen hoogstpersoonlijke interpretatie van americana. Wie vond dat hun vorige Dead Winter Days van eind 2010 te ver van het ware rock ‘n’ roll pad afweek kan nu weer op beide oren slapen, al zal er van slapen niet veel in huis komen als deze nieuwste Tumblin Go Go’s opstaat: de heren gaan hier opnieuw volledig loos op hun eigen bekende manier in nummers als I’m Young, Maggots, titeltrack Paralyzed en instrumental Teenage Crime Wave. Toch zit die americana er nog steeds in, maar dan ten dienste van de song en niet langer als doel op zich, zullen we maar zeggen, en we wijzen in deze op de melancholieke lapsteel die Lonely Ranches doorsijpelt en de slide in The Graveyard Train. Luister ook hoe ze in Marquita oosterse invloeden binnensmokkelen onder het mom van surf, naar de melodieuze rockabilly van Ice Cold Gin en de Johnny Burnette gitaar in Buggin’ Out, allemaal tot meerdere eer en glorie van de demoon genaamd rock ‘n’ roll. Paralyzed is geen neo, geen pyscho en geen Batmobile, maar ’t zit er wel allemaal in: dit zijn gewoon de verrekt goeie Tumblin Go Go’s met een vlekkeloze CD met een krachtige sound. Eigenzinnig als ze zijn is dit opnieuw door de band zelf uitgebracht, en als je ’m nergens kan vinden sturen ze’m voor 10 euro + porto naar jou thuis. Ook uit op groen vinyl. Info:www.tumblingogos.nl (Frantic Franky)

 

11 november 2010

DEAD WINTER DAYS /THE TUMBLIN’ GO GO’s
Tumblin’ Go Go’s, TGG05

dead winterKent u soundhealing, heling met klanken? Klanken (regelmatige en harmonieuze geluidstrillingen) spelen in de vorm van muziek een belangrijke rol in zowat alle culturen en kunnen ons raken tot in onze diepste kern, ons tot rust brengen of ons algehele welzijn bevorderen. Helende klanken vormen op die manier een natuurlijk medicijn. Gelukkig hebben The Tumblin’ Go Go’s daar nog nooit van gehoord! Zij rocken dat het een lieve lust is, en in het verleden gaven wij hen de raad minder Batmobile en meer zichzelf te klinken. Op deze nieuwste, hun vijfde sinds hun oprichting in 2003, verlaten ze inderdaad de Batmobile paden, maar de richting die ze inslaan zal mogelijk niet elke fan bevallen. Hoewel we op een aantal songs nog steeds de Batmobile invloed horen (misschien onvermijdelijk omdat ze met dezelfde triobezetting opereren en het timbre van zanger-drummer René Hummel nu eenmaal in dezelfde lijn ligt als de stem van Jeroen Haamers) en de CD uitermatige stevig start (opener Long Black Whip heeft evenveel met Batmo als met Golden Earring van doen, en ook I’m Gonna Preach The Word is klassieke hedendaagse rock ‘n’ roll maar dan medium tempo), gaat het Drentse powertrio hier veel breder. Pedal- en lap steel creëren een sfeervol spookachtig rootsrock landschap met veel tempowissels en lang uitgesponnen repetitieve motieven, vreemde geluidseffecten, vervorming op de vocalen, en in- en uit fadende eindes. We horen alt country, flarden Bo Diddley, en zelfs dronken zeemanspolka in When The Cannons Roarrrhh (is dat een orgel?). Americana made in Holland! Je merkt die evolutie – deels ook al te horen op voorganger Our Fall From Grace – niet alleen aan de nummers en aan het enigszins, hoe zal ik het noemen, gecomprimeerde geluid, maar je ziet het ook aan het artwork: tattoos en gokmotieven ruimen plaats voor grofkorrelige zwart-wit natuurfotografie en vreemdsoortige lettertypes. Let in dit verband ook op de twee covers, Black Math van de alternatieve rock band The White Stripes en Stay Away From The Forest Boy van de Amerikaanse gothic country band (ja, ze vinden wat uit tegenwoordig) Those Poor Bastards. Een band in ontwikkeling, lees ik ergens in een review van deze CD, en da’s niet alleen de nagel op de kop, maar ook positief, want het bewijst dat The Tumblin’ Go Go’s organisch groeien en niet vastroesten in een stijl waarin ze goed zijn, tot spijt van wie’t benijdt. Of jij je als fan kan vinden in die evolutie, moet ieder voor zichzelf uitmaken na beluistering. Liefhebbers van T-99, The Legendary Shack Shakers en Voodoo Rhythm, deze CD is voor u. Dead Winter Days is opnieuw in eigen beheer uitgebracht, en via www.tumblingogos.nl , www.myspace.com/tumblingogos  sturen ze ’m voor 10 euro + porto naar jou thuis. (Frantic Franky)